Waarom deze reis?

Van 1981 tot eind 1989 werkten we in Palu Midden Sulawesi. Pieter was directeur van een trainingscentrum waar jongeren een training kregen om in hun dorp en kerkelijke gemeente als kader te kunnen fungeren. Theorie en praktijk gingen in die training hand in hand. Toen we in 2017 voor het eerst na 27 jaar teruggingen logeerden we op het trainingscentrum.  Pieter preekte in het kerkje dat op het terrein van het centrum gebouwd was. We hoorden met vreugde de verhalen van heel veel ex-cursisten en constateerden dankbaar dat ons werk goede vrucht had gedragen. Onze verslagenheid was dan ook groot toen we op 28 september 2018 het nieuws zagen over de aardbeving die de stad Palu getroffen had. Het dorpje Jono’oge, waar het trainingscentrum stond, hoorde tot de zwaarst getroffen plekken. Door de trillingen veranderde de grond in drijfzand. Het hele dorp dreef weg in de modderstroom die zo ontstond. De puinhopen van het kerkje werden 3 km verderop teruggevonden. Meer dan 200 mensen – leerlingen van HAVO/MAVO met een groot aantal ouders en leerkrachten – die op het moment van de aardbeving voor de afsluiting van een bijbelkamp in de kerk waren zijn omgekomen. Ook een groot aantal dorpelingen zijn in de modder omgekomen. Na de ramp kwam de noodhulp snel op gang, maar voor de wederopbouw komt veel minder geld beschikbaar. De mensen wonen nog steeds in tenten. Ze pakken zo goed en zo kwaad als het gaat de draad weer op. Het dorp en het trainingscentrum kunnen niet op dezelfde plaats herbouwd worden. Inmiddels is er  een paar kilometer verderop grond gekocht en wordt een voorzichtig begin gemaakt met de herbouw.

Op 6 mei zijn we naar Indonesië vertrokken om onze vrienden te ontmoeten. We hopen dat we gewoon door er te zijn hen een hart onder de riem kunnen steken. Maar minstens zo belangrijk is onze wens dat we een mooi geldbedrag kunnen overhandigen om cement en ander bouwmateriaal te kopen voor de wederopbouw van de kerk en het trainingscentrum.

We zijn nu in Manado, waar we de gast zijn van de Raad van Kerken van Noord en Midden Sulawesi. Van hen willen we bredere informatie over de situatie in Palu en over wat hun plannen zijn. Daarnaast ligt er al 2 jaar het verzoek van deze raad en van de raad van kerken in Zuid Sulawesi om bestaand catechese en zondagsschool materiaal samen met hen te reviseren. (Het gaat om materiaal dat wij ruim 30 jaar geleden hebben gemaakt) Er komt een team van medewerkers uit de betrokken kerken, Pieter is coordinator. Het hele project moet nog opgestart worden, we gaan een zetje te geven, maar zij moeten de herziening van het materiaal verzorgen. De veranderde samenleving vraagt om antwoorden op nieuwe vragen. Donderdag gaan we per bus van Manado naar Palu. Dat wordt een zit van 24 uur.

Ook in Manado hebben we al verschillende mensen gesproken die de ramp hebben meegemaakt. Hun verhalen zijn onvoorstelbaar en emotioneel. Zulke ontmoetingen grijpen in.
We hebben een website gemaakt voor het thuisfront. Het was de eerste dagen lastig om daar tijd voor vrij te maken. Maar gelukkig is dat nog gelukt voor het vertrek naar naar Palu. Via de website hopen we ervaringen en verhalen met jullie te delen. Om zo een tijdje samen op te trekken. Dank voor jullie gebeden
Groet Pieter & Klazien