Komt er een nieuw Pusdiklat?

Toen we twee jaar geleden het oude trainingscentrum bezochten, was de Synode druk bezig om het centrum een nieuwe impuls te geven. Er was een grote nieuwe aula gebouwd. En er werd een grote visvijver gegraven. De aarbeving heeft alles weggevaagd. De EMS (Evangelische Mission in Solidarität) in Duitsland was de eerste die steun voor de herbouw toezegde. Ook Kerk in Actie overweegt om financieel te steunen. Maar dan moet de kerk van Palu wel met een goed plan komen.

In de voorbije dagen zijn er dan ook allerlei gesprekken geweest over hoe het nieuwe Pudiklat eruit moet zien en hoeveel het moet gaan kosten. En daar beginnen meteen de problemen. Er is een bouwcommissie met 50 leden en daarin zitten verschillende figuren, die in de eerste plaats ten eigen bate aan zulke projecten meewerken. Want een ding is duidelijk: bouwprojecten zijn in Indonesië de grootste bron van corruptie. Met name bij overheidsprojecten, maar ook binnen de kerken gaat er veel mis op dit gebied.

Vorige week zaterdag presenteerde de bouwcommissie hun “masterplan” voor het nieuwe trainingscentrum. Er was een tekening met daarop de verschillende gebouwen die nodig zijn voor het trainingscentrum: gebouwen voor cursusactiviteiten (veeteelt en viskwekerij, landbouw, timmeren en techniek, naaicursussen en computertechniek) Dienstwoningen voor de medewerkers, slaapverblijven voor de cursisten, een grote aula. Op zichzelf helemaal niet zulke gekke ideeën, maar ik schrok toen de voorzitter over de begroting begon. Uitgangspunt voor de begroting was voor hem de richtlijn van de overheid voor de kosten van gebouwen. Daarin wordt uitgegaan van Rp 5.500.000,00 per vierkante meter gebouw. Op die manier krijge je een milarden begroting (in rupiahs weliswaar, maar ik in euros gaat het om een miljoenen begroting)

En juist het hanteren van dit soort richtlijnen geeft alle ruimte voor fraude, want iedereen weet dat een gebouw ook gerealiseerd kan worden met nog niet de helft van het bedrag van de overheidsrichtlijn). De discussie ging in eerste instantie vooral over het aantal en de grootte van de geplande gebouwen. De synodevoorzitter stelde vast dat in eerste instantie alleen de gebouwen die beslist nodig zijn voor het trainingsprogramma in het programproposal komen. Er zaten namelijk nogal wat onderdelen in het plan die vooral tot doel hadden om het traningscentrum commercieel te exploiteren (door verhuur voor conferenties en seminars, door er een soort vakantieressort ervan te maken enz. Nadat besloten was dat voor die onderdelen van het plan geen hulp vanuit Europa zou worden gevraagd, ging de discussie nog even over de vraag of de Rp 5.500.000,00 per vierkante meter wel realistisch was, maar de voorzitter van de bouwcommissie verdedigde de keus, met ehet argument dat er aardbevingsbestendig gebouwd moet worden. Na afloop van de vergadering was eigenlijk iedereen teleurgesteld. De voorzitter van de bouwcommissie niet, omdat hij geen groen licht had gekregen en zijn huiswerk nog eens over moest doen. De leden van het synodebestuur niet, omdat de commissie geen begroting gebaseerd op de werkelijke prijzen presenteerde.

Na deze presentatie hebben we nog met verschillende menden binnen het synode bestuur gesproken over de plannen. Men zit er duidelijk mee in de maag en beseft dat op deze manier de kans op steun uit Europa verspeeld wordt. Ook vanmorgen hadden we nog een uitvoerig gesprek met de voorzitter, waarin hij openhartig zijn zorgen uitte. Komende vrijdag hebben we een gesprek met het synodebestuur over de vraag hoe nu verder?

Ik heb het 35 jaar geleden ervaren, toen ik leiding gaf aan de bouw van het oude Pusdiklat, maar het is nog steeds hetzelfde probleem: geld en bouwprojecten, het is altijd een wespennest. Maar daarom is het goed dat we hier zijn, om de goedwillenden tot steun te zijn en daar waar mogelijk wat bij te sturen

Een gedachte over “Komt er een nieuw Pusdiklat?

  1. Veel sterkte gewenst, en Inspiratie. Met Pinksteren is die uiteraard voorhanden! Wat een wespennest en wat hebben wij daar dan in Nederland weinig kaas van gegeten.

    Hartelijke groet, ook van Jaap,

    Ineke Dekker

Geef een reactie