Intermezzo: Yeremia en Tiara

Toen we op 10 mei in Manado aankwamen was een van de eerste vragen: gaan jullie ook naar de bruiloft van Yap Mamesah? Dat was een vraag waar we onmogelijk nee op konden zeggen. Er zijn minstens vier argumenten waarom we wel moesten. In de eerst plaats: de vader van Yap, Frans Mamesah is al die jaren in Palu onze rechterhand op het Pusdiklat geweest. Uiteraard geeft zoiets een band. In de tweede plaats: Yap heet voluit "Yeremia Alfonsius Pieter". Hij is dus ook naar mij vernoemd. Ten derde: De eerste letter van de drie doopnamen vormen samen de naam Yap, en daarmee werd dus ook onze oudste zoon Henk-Jaap vernoemd. En ten vierde: op zondag 10 december 1989 - de zondag voor onze terugkeer naar Nederland - werd Yeremia Alfonsius Pieter door mij gedoopt. Duidelijk dus dat we op dat feest niet ontbreken mochten en dus werd het programma omgegooid om op 2( mei in Manado te zijn.

We vertrokken dus volgens plan op 15 mei van Manado naar Palu en hadden daar de eerste ontmoetingen. (Daarover heb ik al eerder verslag gedaan.) De reis naar Palu ging per bus en dat is een avontuur op zich. Maar op 22 mei moesten weer terug naar Manado. Dat was weer een zit van 27 uur. De 24e konden we even rustig aandoen, al moesten we wel acte de presence geven bij een ibadah penghiburan ( dienst van troost ) vanwege het overlijden van de moeder van een collega van ds Zakharias Widodo.

IMG_20190525_201932

Maar de 25e was dus de bruiloft. Het grote feest zou om 6 uur 's avonds beginnen. We waren wat te vroeg, dus liepen we nog oven de grote winkel-mall tegenover de feestzaal. We vergapen ons aan een luxe die je in Nederland zelden ziet, maar de rijke bovenlaag van de Minahasa kan zich dergelijke luxe veroorloven. Op de bovenste verdieping is een compete indoorkermis met draaimolen en achtbaan. Het contrast met wat we in Palu tegenkomen is enorm.

Pieter en Klazien

Het gevoel dat we in een totaal ander wereld zijn terecht gekomen wordt alleen maar sterker als we de feestzaal binnenkomen. Een enorme hal waarin plaats is voor wel 2000 gasten, versierd met glitter en glans. Meteen bij het binnenkomen neemt het ontvangstcomité ons bij de hand en brengt ons naar een tafel vooraan met daarop een bordje VIP. Of we het willen of niet, we zijn dewe avond eregast. We wachten geduldig af wat het feest ons zal brengen. En ons geduld wordt wel op de proef gesteld. We wisten wel dat Indonesië "jam karet" (elastieke tijd) kent, maar er is nu wel heel veel elastiek. Pas om 8 uur beklimt de ceremoniemeester het podium. Het programma begint met een dansgroep die zich laat inspireren door de traditionele Minahassische dansen. Daarna wordt een processie aangekondigd. Een aantal bruidsjokers en bruidsmeisjes vormen een erehaag. De muziek van de live band is oorverdovend.Eerst komt de familie van de bruid binnenschrijden, daarna de familie van de bruidegom. Vervolgens de ouders van de bruid, daarna de ouders van de bruidegom en tenslotte natuurlijk het oogverblindende bruidspaar. En zeker de bruid mag er wezen, zij werd ook gekozen als Miss Sulawesi en ze is in de Minahasa een echte celebrity.

Als iedereen op de tronen op het podium is gezeten, wordt aan mij gevraagd of ik als hooggeëerde gast het feest wil openen met een gebed. Daarna komen de werkgevers van Yap en Tiara aan de beurt om in toespraak te houden waarin ze geacht worden de nodige wijze raad aan het bruidspaar mee te geven. Hierna volgt het ritueel van de bruidstaart. Bovenop een gigantische nep-taart saat een kleine echte taart. Bruidegom en bruid snijden een stuk van die taart af en horen vervolgens verschillende mensen een stukje taart te voeren. De bruid geeft aan de ouders van de bruidegom, de bruidegom aan de ouders van de bruid en vervolgens aan nog een aantal mensen om hun aanhankelijkheid en liefde te tonen, legt de ceremoniemeester uit. En als laatste voeren ze natuurlijk elkaar een stukje taart.

IMG_20190525_202418
Pieter
IMG_20190525_211210

Inmiddels is het 9 uur geweest en wordt op onze tafel een groot aantal gerechten geserveerd. Achter ons worden de lange rijen chafing dishes geopend. Na het gebed voor de maaltijd door de gemeentepredikant kan de maaltijd beginnen. Voor de andere eregast aan onze tafel - de werkgever van de bruid, is het inmiddels te laat ge worden. Hij verontschuldigt zich, want hij heeft nog een andere afspraak. We laten ons het eten goed smaken, maar als we afscheid genomen hebben, zie ik dat het toch een nadeel heeft om eregast te zijn: ergens halverwege de zaal zie ik mijn favoriet bij gejegenheden als deze: geroosterd speenvarken aan het spit en geroosterde vis, in een maat die je in Nederland zelden te zien krijgt. Even over tienen kondigt de ceremoniemeester aan dat we een processie moeten vormen om het bruidspaar te feliciteren. Het was een heel mooi feest, maar zoals vader Frans Mamesah zei "het is niet helemaal mijn stijl". Maar ja wat wil je, als je zoon met een celebrity trouwt.

IMG_20190525_211705_1CS

Geef een reactie