Dag één in Palu

Zaterdag waren we om een uur in Het Synodekantoor. Ook mensen van het Pusdiklat werken nu daar. Veel emotie. We krijgen wat informatie over de plannen voor de herbouw van het trainingscentrum. Er is een bouwcommissie gevormd. We kennen de voorzitter en de vicevoorzitter. Beiden zijn kundig en betrouwbaar. De vicevoorzitter volgde ooit een training op het Pusdiklat, werd vervolgens instructeur techniek en timmeren, studeerde in die tijd theologie en is nu al een aantal jaren predikant. De voorzitter zat ook in de bouwcommissie die de bouw van de aula van het Pusdiklat realiseerde. Volgende week zal de bouwcommissie een “masterplan” presenteren met een voorlopig projectvoorstel. Inmiddels is er 3,5 hectare grond gekocht. Betaling in 4 termijnen. Termijn 1 en 2 betaald door de EMS (Evangelische Mission in Solidarität in Stuttgart) Termijn 3 en 4 betaald met een lening van de Indonesische Raad van Kerken, in de hoop dat op steun van andere (Europese partners).

Hier komt het nieuwe Pusdiklat


Na het gesprek op het Synodekantoor, is Ds. Widodo met ons rond gegaan door de stad. In sommige delen veel kapot. In de wijk Petobo, ben je sprakeloos. Een muur van modder van meer dan 3 m hoog en er achter niets meer. Alle huizen gewoon weg. Toen door naar Jono’oge. We stappen uit waar het Pusdiklat hoorde te zijn. Niets meer, een leeg veld met puin. Een buurman stapt van zijn motor om ons te groeten. Zijn huis stond tegenover de kerk, niets van over en 6 familieleden omgekomen. Hij haalt herinneringen op. Hij speelde samen met onze kinderen in de modder met. Even staat de tijd stil.

Hier stond vroeger het Pusdiklat

Dan gaat de weg verder richting de bergen, naar de plaats waar tenten staan van de mensen van het Pusdiklat. Een grote ‘kerk-tent” en kleinere waar mensen wonen. Eli, Lenny, Yulin en ibu Rennie (vrogere medewerkers van het Pusdiklat) begroeten ons, tranen om alles wat geweest is. Steeds meer verhalen en details over hoe ze door de “likuifaksi” verrast werden, wanhopig vaste grond zochten, vasthielden aan bomen. Uiteindelijk het vege lijf redden en lopend verder gingen. Het was een nachtmerrie, ook al omdat het al donker was toen het gebeurde en elektriciteit was uitgevallen. Je kon dus niet zien waar het veilig was en waar niet. En alle digitale verbindingen werkten niet.

Rennie,pak Ely, Yulin en Lenny in de Penungsian
Eten in het tentenkamp


Het is ontroerend hoe goed men voor ons zorgt. De tamtam werkt hier op volle sterkte. De mensen staan in de rij om ons te halen en te brengen, waarheen we maar willen. Het huis waar we logeren heeft geen schade geleden. Ons gastgezin is in goede doen (zij is notaris, hij is technisch projectmanager) We hebben dus een slaapkamer met AC 🙂

3 gedachten over “Dag één in Palu

Geef een reactie